Het verhaal

Mijn naam is Sander van Eekelen. Via mijn werk op de vliegbasis Gilze-Rijen ben ik betrokken geraakt bij de evenementen die de NewMiniClub organiseert. In 2016 werd daar de eerste editie van MINI’s and Planes georganiseerd. Mijn vrouw rijdt al jaren MINI en dat is gewoon een geweldige auto. Tijdens MINI’s and Planes zag ik het enthousiasme en gedrevenheid van de echte MINI-rijders. Wat een leuke club mensen bij elkaar. Ook in 2018 heb ik mijn bijdrage mogen leveren aan MINI’s and Planes. Wat een fantastische dag weer. Dat zette mij aan het denken. Hoe mooi zou het zijn om met deze groep enthousiast MINI-mensen iets te doen voor het goede doel. En niet zomaar een goed doel, maar een hele bijzondere: Stichting Kinderen Kankervrij (KiKa)

Waarom KiKa?

In april 2013 werd onze, toen 8-jarige, dochter ziek. Ze had veel buikpijn. Via de huisarts wat medicatie gekregen om de darmen rustig te krijgen, omdat daar initieel de oorzaak leek te liggen. Na een aantal weken, met afwisseling van betere en slechtere dagen en verschillende huisartsbezoeken, werden we uiteindelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat haar linkerbeen ineens heel erg dik was geworden. Na een bloedtest in het ziekenhuis kregen we vreselijk nieuws: Uw dochter heeft kanker. Je wereld stort in. Ongeloof neemt bezit van je. Je voelt je machteloos.

Na een week van onderzoeken is bekend wat onze dochter precies heeft. Het blijkt een Rhabdomyosarcoom. Een tumor aan haar blaas met uitzaaiingen in de botten, beenmerg en lymfeklieren. Snel wordt gestart met behandeling. Negen chemokuren worden voorgeschreven met mogelijk daarna nog een operatie en/of een aantal bestralingen. De eerste chemokuren blijken erg goed aan te slaan. De tumor slinkt erg snel. Er is weer hoop. Na een half jaar van behandelingen, protonenbestralingen in Amerika en aansluitend een jaar met een lage dosis chemotherapie om ervoor te zorgen dat ook de laatste kankercellen worden vernietigd, lijkt de strijd tegen deze verschrikkelijke ziekte gewonnen. Wat een opluchting!

Anderhalf jaar later verschijnen er weer kleine bobbeltjes in haar linkerbeen. Het zal toch niet? Helaas, de kanker is terug. De kanker is terug in de lymfeklieren. Of beter gezegd: daar zijn de kankercellen nooit echt helemaal weggeweest. Weer een periode van chemokuren en bestralingen staan ons te wachten. We zijn zo verdrietig. Onze dochter weet wat haar te wachten staat. Weer kaal worden, weer heel ziek en misselijk zijn, oneindige bloedneuzen en die onzekerheid is weer terug. De behandeling lijkt wederom erg goed te gaan. Maar aan het einde van de behandeling is de kanker na enkele maanden weer terug. En nu is er geen behandeling meer. De enige mogelijkheid die er is, is om een lage dosis chemo te geven en zo de tumoren onder druk te houden. Ze zal nooit meer beter worden. Het gaat nu goed met haar en ze geniet van het leven. Maar de onzekerheid blijft.